Muzyka często kojarzy się z talentem, techniką, nutami i regularnym ćwiczeniem. I oczywiście – to wszystko może być częścią nauki.
Ale muzyka jest też czymś więcej.
Może być sposobem spotkania ze sobą. Z emocjami, które trudno czasem nazwać. Z ciałem, które niesie napięcie albo zmęczenie. Z oddechem, który zatrzymuje się wtedy, kiedy bardzo chcemy zrobić coś „dobrze”. Z częścią nas, która nadal chce się bawić, próbować, odkrywać i tworzyć.
Muzyka pomaga czuć
Dźwięk potrafi poruszyć coś, zanim jeszcze pojawią się słowa. Czasem muzyka uspokaja. Czasem dodaje energii. Czasem wzrusza. Czasem pozwala wypuścić napięcie, które długo było trzymane w środku.
Nie zawsze musimy dokładnie wiedzieć, co czujemy, żeby muzyka mogła nas dotknąć. Czasem wystarczy usiąść przy instrumencie, zaśpiewać kilka dźwięków, posłuchać melodii albo zagrać prosty akord i zauważyć: co się we mnie dzieje?
Czy pojawia się spokój? Radość? Niepewność? Złość? Wstyd? Ciekawość?
Muzyka może stać się bezpieczną przestrzenią do zauważania emocji – bez konieczności natychmiastowego oceniania ich albo naprawiania.
Ciało też gra
Kiedy gramy, nie grają tylko palce. Gra całe ciało.
Ramiona, szczęka, plecy, oddech, dłonie, brzuch. Wszystko to wpływa na sposób, w jaki dotykamy instrumentu i wydobywamy dźwięk.
Jeśli ciało jest bardzo spięte, trudniej wydobyć swobodny, pełny dźwięk. Ruch może być bardziej wymuszony, oddech krótszy, a nauka bardziej męcząca.
Kiedy pojawia się choć odrobina rozluźnienia, możemy usłyszeć zmianę w barwie dźwięku. Granie staje się mniej siłowe, bardziej swobodne i bliższe temu, co naprawdę chcemy wyrazić.
Dlatego w muzyce ważne jest nie tylko pytanie: „jak gram?”, ale też:
Czy oddycham?
Czy mogę rozluźnić ramiona?
Czy moje ruchy mogą być trochę bardziej miękkie?
Czy mogę pozwolić sobie na próbę, a nie od razu na perfekcję?
Świadome rozluźnienie ciała nie jest dodatkiem do muzyki. Ono może być częścią muzyki.
Zabawa dźwiękiem
Wielu dorosłych nosi w sobie przekonanie, że jeśli czegoś nie nauczyli się w dzieciństwie, to już za późno.
Za późno na śpiew/pianino/inny instrument.
Za późno na granie dla przyjemności.
A przecież muzyka nie musi zaczynać się od wielkiego planu i perfekcyjnego wykonania.
Może zacząć się od zabawy jednym dźwiękiem.
Od kilku akordów.
Od prostej melodii.
Od piosenki, którą lubimy.
Od ciekawości: „co się stanie, jeśli spróbuję?”.
Zabawa dźwiękiem otwiera coś, co łatwo tracimy w dorosłości – prawo do eksperymentowania.
Nie wszystko musi od razu być poprawne, piękne i gotowe do pokazania innym.
Czasem najważniejsze jest to, że pozwalam sobie spróbować.
Spotkanie z moim Wewnętrznym Dzieckiem
Muzyka często dotyka bardzo delikatnych miejsc.
Może przypomnieć część nas, która kiedyś chciała śpiewać, tańczyć, grać, tworzyć, ale usłyszała: „nie masz talentu”, „fałszujesz”, „to nie dla ciebie”, „nie wygłupiaj się”.
Takie zdania potrafią zostać w człowieku na długo. Czasem dorosła osoba nie sięga po muzykę nie dlatego, że naprawdę nie chce, ale dlatego, że jakaś część w niej nadal boi się oceny, zawstydzenia albo porażki.
Dlatego powrót do muzyki może być czymś bardzo czułym.
Może być spotkaniem z Wewnętrznym Dzieckiem – tym, które kiedyś chciało próbować, ale potrzebowało więcej wsparcia, łagodności i zachęty.
Możesz dziś dać tej części coś innego.
Brak presji i oceny a zabawę, spontaniczność, brak napięcia, ciekawość, czas i zgodę na małe kroki.
Nigdy nie jest za późno, żeby zacząć
Nie trzeba być dzieckiem, żeby zacząć uczyć się muzyki.
Nie trzeba mieć „talentu od zawsze”.
Nie trzeba znać wszystkich nut.
Nie trzeba grać idealnie.
Nie trzeba zaczynać od trudnych utworów.
Każda nowa umiejętność zaczyna się od pierwszego małego kroku.
Muzyka może być nauką, ale może być też łagodnym powrotem do siebie – do ciała, emocji, oddechu, zabawy i twórczości.
Mała ściąga na początek
Przygotowałam prostą grafikę dla osób, które uczą się grać akordami na pianinie albo chciałyby zacząć.
Znajdziesz w niej podstawowe tonacje, akordy, triadę harmoniczną i nazwy dźwięków na klawiaturze.
Nie trzeba opanować wszystkiego od razu.
Można wracać do niej spokojnie, po kawałku – jeden akord, jedna tonacja, jedno małe odkrycie na raz.
Bo naprawdę nigdy nie jest za późno, żeby zacząć.
