Patrzysz na zapis nutowy i widzisz czarne kropki, kreski i znaki. Ktoś inny patrzy na tę samą kartkę i… słyszy dźwięki i harmonię. Nie dlatego, że ma jakiś szczególny talent. Po prostu nauczył się języka. Śpiewanie z nut, czyli próba odczytania melodii głosem bez wcześniejszego usłyszenia jej, jest umiejętnością, której można się nauczyć. I daje […]
Czy masz tak, że włącza Ci się ulubiona piosenka i bez problemu potrafisz ją zanucić, ale gdy widzisz kartkę z nutami, czujesz, jakby ktoś podsunął Ci pod nos czarne kropki lub skomplikowany wzór z matematyki? Nie jesteś w tym odosobniona/y. Wielu z nas nosi w sobie przykre wspomnienia ze szkół muzycznych lub tradycyjnych lekcji: liczenie
Koncepcja Zoltana Kodály jest ze mną od dawna. Po raz pierwszy spotkałam się z tym podejściem jeszcze na studiach, ale wtedy było to dość powierzchowne spotkanie. Po prostu jedno z wielu kierunków i nazwisk, które pojawiały się w edukacji muzycznej. Dopiero później, już w Irlandii, kiedy moje dzieci zaczęły interesować się muzyką, wróciłam do tego
Muzyka często kojarzy się z talentem, techniką, nutami i regularnym ćwiczeniem. I oczywiście – to wszystko może być częścią nauki.Ale muzyka jest też czymś więcej. Może być sposobem spotkania ze sobą. Z emocjami, które trudno czasem nazwać. Z ciałem, które niesie napięcie albo zmęczenie. Z oddechem, który zatrzymuje się wtedy, kiedy bardzo chcemy zrobić coś
Prośba to moment, w którym jasno mówimy, czego potrzebujemy teraz, zamiast liczyć, że druga osoba się domyśli albo poczuje presję. Dobra prośba w Porozumieniu bez Przemocy: 1. Jest konkretna Nie mówimy ogólnie („bądź bardziej uważny”),tylko jasno: Czy mógłbyś spojrzeć na mnie, kiedy do Ciebie mówię? 2. Dotyczy tego, co ma się wydarzyć, a nie czego
Trudne emocje = niezaspokojone potrzeby To, co czujemy, nigdy nie jest przypadkowe. Uczucia są jak światła kontrolne na tablicy: zapalają się, kiedy jakaś nasza potrzeba jest zauważona albo pominięta. Dlatego w NVC potrzeby są centrum całego procesu. To one mówią nam, dlaczego coś nas porusza, rani, złości albo wzrusza. I, co ważne: Potrzeby są uniwersalne
Czy wiem co czuję? Emocje to informacje. Czy wiem, czego próbują mnie nauczyć? Po oddzieleniu faktów od ocen pora na drugi krok NVC: mowa o uczuciach.To moment, w którym przechodzimy z głowy do serca. Dla wielu osób może to być najtrudniejsza część. Dlaczego?Bo większość z nas nie nauczyła się mówić o emocjach. Używamy ich raczej
Największa część nieporozumień między ludźmi powstaje nie dlatego, że rzeczywistość jest skomplikowana, lecz dlatego, że my ją interpretujemy, zanim zdążymy ją zauważyć. W NVC pierwszy krok brzmi zaskakująco prosto:zanim powiesz, co czujesz i czego potrzebujesz, zobacz, co naprawdę się wydarzyło.To brzmi banalnie do czasu, aż spróbujemy zrobić to w prawdziwej rozmowie. Dlaczego tak trudno oddzielić
W relacjach najczęściej ranimy się nie dlatego, że chcemy, lecz dlatego, że nie umiemy inaczej. Słowa wypowiadane w emocjach potrafią zamknąć serce tej drugiej osoby, nawet kiedy naprawdę zależy nam na bliskości. Właśnie z tej obserwacji Marshall Rosenberg stworzył NVC (Non Violent Communication, po polsku funkcjonuje jako: Porozumienie bez przemocy), czyli sposób mówienia i słuchania,
W modelu Internal Family Systems (IFS) mówimy, że każdy z nas ma w sobie „części”, czyli fragmenty psychiki, które reagują, bronią, czują, pamiętają. Jedne są aktywne i głośne, inne bardziej schowane.Do najbardziej wrażliwych należą Wygnańcy (Exiles). To o nich często mówimy dopiero na końcu, bo są tymi, których najtrudniej nam spotkać. A jednocześnie to właśnie
